هو اللطیف

+ یار من

هر جا که سفر کردم ، تو همسفرم بودی
وز هر طرفی رفتم، تو راهبرم بودی
با هر که سخن گفتم، پاسخ ز تو بشنیدم
بر هر که نظر کردم ، تو در نظرم بودی
در خنده ی من چون گل ، در کنج لبم خفتی
در گریه ی من چون اشک، در چشم ترم بودی
در صبحگاه عشرت ، همدوش تو میرفتم
در شامگاه غربت، بالین سرم بودی
آواز چو می خواندم، سوز تو به سازم بود
پرواز چو میکردم، تو بال و پرم بودی
هرگز دل من بر تو، یار دگری نگزید
گر خواست که بگزیند ، یار دگرم بودی

+ عمرمان کوتاه است

مهم نیست چند بهار در کنار هم زندگی کنیم باور کنید

مهم این است که یادمان باشد عمرمان کوتاه است

در پایان زندگی خیلی از ما خواهیم گفت: کاش فقط چند لحظه بیشتر فرصت داشتیم تا خوب بهم نگاه کنیم

و همه ناگفته های مهر آمیز یک عمر را در چند ثانیه بگوییم ای کاش با خاطره ها زندگی نمیکردیم

+ عشقت را از من نگیر

حد پروازم نگاه توست بالم را نگیر
سهمم از شادی تویی با اخم حالم را نگیر

راه سخت و سبز بودن با تو را آسان نکن
جائه های پیچ در پیچ شمالم را نگیر

کیستی؟ پاسخ نمی خواهم بگویی هیچ وقت
لذت درگیری حل سوالم را نگیر

من نشانی دارم از داغ تو روی سینه ام
خواستی دورم کن از پیشت ، مدالم را نگیر

خاطرت آسوده با ببر نگاهم گفته ام
با همین بازیچه ها سر کن ، غزالم را نگیر

زندگی تنها به من قدر تو فرصت داده است
بیش از این ها خوب باش از من مجالم را نگیر

خسته از یکرنگی ام می خواهم از حالا به بعد
 تا ابد پاییز باشم ، اعتدالم را نگیر

+ شوق دیدار

+ میخواهم با تو باشم

دریا را گفتم: میخواهم با تو باشم .از تو باشم.
گفت:خواستن کافی نیست.
گفتم:بیاموز.
گفت:آموختنی نیست.
گفتم:آیا به تو راهی هست؟
گفت:آری . جاری شو
گفتم:جامدم.
گفت: آب شو !
گفتم:چگونه؟!
گفت:عاشقی ؟
گفتم:آری.
گفت: پس آبی.
گفتم:راکدم.
گفت پس با عشق بیگانه ای ! از من دور شو
دور شدم . موجی زد سهمگین...
صدایم کرد و گفت:اگر آب نیستی . پس خاک باش.
تا با من باشی
تا با تو باشم
تا در تو باشم...

+ قصه ی غم انگیز قورباغه ها

مارها قورباغه ها را می خوردند و قورباغه ها غمگین بودند
قورباغه ها به لک لک ها شکایت کردند
لک لک ها مارها را خوردند و قورباغه ها شادمان شدند
لک لک ها گرسنه ماندند و شروع کردند به خوردن قورباغه ها
قورباغه ها دچار اختلاف دیدگاه شدند
عده ای از آنها با لک لک ها کنار آمدند و عده ای دیگر خواهان بازگشت
مارها شدند
مارها بازگشتند و همپای لک لک ها شروع به خوردن قورباغه ها کردند
حالا دیگر قورباغه ها متقاعد شده اند که برای خورده شدن به دنیا می آیند
تنها یک مشکل برای آنها حل نشده باقی مانده است
اینکه نمی دانند توسط دوستانشان خورده می شوند یا دشمنانشان!

+ از چه بنویسم

از چه بنویسم ؟
امشب که سقف بی ستاره اتاقم بر سرم سنگینی می کند ، مانده ام که از چه بنویسم ...
از آنهایی که دیروز با من بودند و امروز رفته اند یا از تو که همیشه حرفهای مرا می خوانی ...
از چه بنویسم ؟ از آسمانی که در حال عبور است یا از دلی که سوت و کور است ؟
از زمین بنویسم یا از زمان یا از یک نگاه مهربان ؟ از خاطراتی که با تو در باران خیس شد یا
 از غزلهایی که هیچ وقت سروده نشد ؟
باز چه بنویسم ؟
از چتری که هرگز زیر آن نه ایستادم یا از حرفهایی که هرگز به زبان نیاوردم ؟
من عاشق خیابانی هستم که قسمت نشد با هم در آن قدم بزنیم ، من دلبسته درختی هستم
 که فرصت نشد اسممان را روی آن حک کنیم ...
اگر قرار باشد بنویسم ...
باید در همه سطرهای دفترم حضور داشته باشی ، نفس های تو می تواند برگ برگ دفترم را
 از پائیز پاک کند ، من بیقرار حرفهای ناب توام ...

+ دوریت

دوریت مانند ندیدن مهتاب است در شب
مانند راه رفتن در کوچه ی بن بست
دلم به لرزش می افتد از دوریت
چه کنم دل به تو بسته ام
غم ندیدنت را به شادی وجودت
به لحظه ای خیره ماندن در چشمانت
به آغوش گرمت
به جان می خرم

+ با تو

میدانم چرا اما تو را هر جا که می بینم

کسی انگار می خواهد زمن تا با تو بنشینم

تن یخ کرده آتش را که می بیند چه می خواهد؟

همانی را که می خواهم تو را وقتی که می بینم

تو تنها میتوانی آخرین درمان من باشی

و بی شک دیگران بیهوده می جویند تسکینم

+ عشق خود همه چیز است

گفتند : ستاره را نمی‌توان چید
و آنانکه باور کردند
برای چیدن ستاره
حتی
دستی دراز نکردند.
اما باور کن
که من به سوی زیباترین و دورترین ستاره
دست درازکردم
و هرچند دستانم تهی ماند
اما چشمانم لبریز ستاره شد!
ستاره‌های درونت را
در شب چشمانت رها ساز
و باور کن
عشق را هدفی نیست
آنچنان که به دست آید
در آغوش جای گیرد
و یا در آیینه چشمانت به تصویر نشیند
باور کن که
عشق
خود همه چیز است...